Çocukların ruhsal gelişiminde en belirleyici faktörlerden biri aile tutumlarıdır. Aşırı koruyucu, eleştirel, tutarsız ya da ilgisiz ebeveynlik stilleri çocukların benlik algısını ve duygusal dayanıklılığını doğrudan etkiler.

Sürekli eleştirilen bir çocuk kendini yetersiz hissedebilirken, sınırların net olmadığı bir ortamda büyüyen çocukta kaygı artabilir. Burada önemli olan "mükemmel ebeveyn" olmak değil, yeterince iyi ebeveyn olabilmektir. Hata yapmak ebeveynliğin doğal bir parçasıdır; önemli olan bu hataları fark edip onarmaya açık olmaktır.

Aile danışmanlığı süreci, ebeveynlerin kendi çocukluk deneyimlerini fark etmelerine ve çocuklarıyla daha sağlıklı bağlar kurmalarına destek olur. Değişim çoğu zaman çocukta değil, aile sisteminde başladığında daha kalıcı olur.