Çocuklar yaşadıkları duygusal zorlukları yetişkinler gibi sözel olarak ifade edemezler. Bu nedenle kaygı, üzüntü, korku ya da öfke çoğu zaman davranışlar üzerinden kendini gösterir. Aileler için en önemli nokta, bu davranışları "şımarıklık" ya da "inat" olarak etiketlemek yerine birer mesaj olarak okuyabilmektir.

Ani öfke patlamaları, içe kapanma, okul başarısında düşüş, uyku ve iştah değişiklikleri, tırnak yeme, alt ıslatma ya da yoğun ayrılma kaygısı çocuklarda duygusal zorlanmanın işaretleri olabilir. Bu belirtiler her zaman ciddi bir sorun olduğu anlamına gelmez; ancak süreklilik gösteriyorsa mutlaka dikkate alınmalıdır.

Ailelerin burada yapabileceği en koruyucu şey, çocuğun duygularına alan açmaktır. "Bunda üzülecek ne var" yerine "Belli ki bu seni çok zorlamış" diyebilmek, çocuğun anlaşılmış hissetmesini sağlar. Terapi süreci ise çocuğun duygularını oyun, resim ve hikayeler aracılığıyla güvenli bir şekilde ifade etmesine destek olur.